Charlotte Suijlen

> wat voor werk doe je?

Ik werk momenteel met jongeren vanaf zestien jaar bij een MBO entreeopleiding. Dat zijn vaak jongeren met een rugzakje: trauma’s, problemen thuis, soms criminaliteit, diagnoses zoals hechtingsproblematiek. Ik ben mentor van mijn eigen klas en geef op dit moment geen aparte muzieklessen. Wel integreer ik muziek stap voor stap in mijn mentorlessen. Muziek helpt bij het opbouwen van belangrijke executieve vaardigheden, zoals emotieregulatie, doorzettingsvermogen, zelfvertrouwen en planning. Dat hebben mijn leerlingen hard nodig. Ook al is muziek geen apart vak, ik zet het graag in op elk moment dat het kan.

> wat vind je leuk aan werken met jongeren met een moeilijke achtergrond?

De puurheid. Ze zijn direct en eerlijk. Ze zeggen dingen als: ‘Je haar zit niet goed’ of ‘Doe mascara op’, niet om je te kwetsen, maar juist om je te helpen. Dat is geen onwil of disrespect, dat is oprechte betrokkenheid. 

“Als mijn docenten nu zouden horen dat ik zelf docent ben geworden, zouden ze het niet geloven. Ik was de grootste etter van de klas!”

> had je altijd al het idee dat je docent wilde worden?

Nee, totaal niet. Ik riep vroeger zelfs altijd: ‘Ik heb niks met kinderen.’ Na de havo wist ik ook echt niet wat ik wilde. Ik had zelf een lastige jeugd achter de rug, deed eerst drie tussenjaren en werkte. Ik had echt geen idee wat ik wilde doen. Ik ben vrij aanwezig: als ik ergens binnenkom, kom ik echt binnen. Dat betekent niet dat ik extravert ben, zeker niet. Maar ik ben gedreven, ik zeg wat ik denk en ik ben nieuwsgierig naar anderen. Op de middelbare was ik de grootste etter in de klas en deed ik vooral moeilijk. Ik denk dat als mijn docenten nu zouden horen dat ik zelf docent ben geworden, ze het niet zouden geloven. Muziek vond ik altijd wel leuk. Niet het optreden en op het podium staan, maar het gevoel dat je krijgt van samen iets vets neerzetten. Ik weet nog dat ik als kind naar deze momenten toeleefde. Ook als juffrouw Marga met haar muziekkar kwam binnenrijden, de meeste klasgenoten baalden, maar mijn enthousiasme ging niet stuk.

> hoe ben je bij de opleiding gekomen?

Na mijn tussenjaren was ik op zoek naar een opleiding en ging ik kijken bij verschillende studies. Tijdens open dagen en gesprekken werd mij gezegd: ‘Docent muziek past bij jou.’ Ik voelde me gezien. Ze benoemden mijn kwaliteiten: mijn nieuwsgierigheid, mijn brede interesses, mijn drive. Ik heb toen bewust hun advies opgevolgd: ik ga erop vertrouwen dat jullie zien wat ik zelf nog niet zie.

> wat vond je van de opleiding Docent Muziek?

Als je aan de opleiding begint, krijg je een nieuwe thuisbasis. Het is een kleine, hechte groep en het wordt een familie. Het voelde als thuiskomen voor mij en dat gevoel heb ik nog steeds als ik met studiegenoten afspreek of langs het gebouw loop. Maar de opleiding is ook zwaar. Je bent meer dan fulltime bezig. En je bent ook continu met jezelf bezig. Muziek dwingt je om te voelen. Je kunt niet wegkijken. Podiumvrees, emoties -alles komt voorbij. Ik had die opleiding nooit willen missen, alleen al vanwege de persoonlijke ontwikkeling.

“Tijdens de opleiding ontdekte ik het magische moment dat ontstaat in een muzieksles. In het begin wil niemand zingen: ‘Ik doe dat niet.’ Maar eigenlijk zeggen ze: ‘Ik vind het spannend.’ Door samen te zingen, te herhalen en elkaar te steunen, gebeurt er iets bijzonders.”

> wat wil je doorgeven met muziek?

Tijdens de opleiding ontdekte ik het magische moment dat ontstaat in een muzieksles. In het begin wil niemand zingen: ‘Ik doe dat niet.’ Maar eigenlijk zeggen ze: ‘Ik vind het spannend.’ Door samen te zingen, te herhalen en elkaar te steunen, gebeurt er iets bijzonders. Opeens zingt iemand mee. Dan nog iemand. Dan iedereen. Ze staan zichzelf toe om over die spanning heen te stappen. Dat moment, dat is goud. Als docent wil ik zorgen dat mijn leerlingen gezien worden. Dat ze weten dat ze er mogen zijn. Dat ze iets vinden wat hen triggert en motiveert. Het hoeft niet perfect. Als een leerling aan het eind van het jaar zegt: ‘Mag ik nog even drummen?’, dan is mijn missie geslaagd.

“Ik word gelukkig van anderen helpen groeien.”

> ben je meer docent of maker?

Docent. Ik ben niet solistisch ingesteld. Ik word gelukkig van anderen helpen groeien. Muziek is voor mij vooral iets gezamenlijks. Ik geniet meer van een band begeleiden dan zelf op het podium staan.

> wat zou je willen zeggen tegen jongeren die twijfelen over een kunstvakdocentopleiding?

Probeer het. Als je het niet probeert, weet je ook niet of het bij je past. Je raakt er niets mee kwijt. Je leert altijd.