Jessica dos Reis

> hoe ben jij bij de opleiding Docent Dans gekomen? 

Bij mij begon het niet meteen met dans, maar met bewegen. Als kind kon ik niet stilzitten. Daardoor werd ik ook goed in verschillende sporten, zoals voetbal en basketbal. Op latere leeftijd ben ik zelfs gescout voor rugby, voetbal en atletiek. Uiteindelijk koos ik voor dans. Het laat mij bewegen op een manier die klopt. Op de dansschool waar ik trainde, groeide ik niet alleen als danser, maar ook als persoon. Ik hielp bij evenementen en kreeg steeds meer verantwoordelijkheid. Mijn docent raadde me de opleiding Docent Dans aan. Dat vond ik spannend. Ik voelde me nog niet klaar, maar ik voelde wel nieuwsgierigheid. En dat was genoeg om ervoor te gaan.

> had je twijfels voordat je begon aan de opleiding?

Ja. Ik wist niet of het bij me zou passen en voelde me eigenlijk nog niet klaar om zo’n keuze te maken. Ik wilde het vooral uitproberen. De meeloopdagen hielpen enorm. Je bent daar met anderen die ook zoekende zijn. We kregen opdrachten, maakten samen iets rond een thema, leerden elkaar dingen aan en deden improvisaties. Ik zag ook live muzikale begeleiding bij dans, dat inspireerde me. Door die dagen wist ik beter wat ik kon verwachten. Ik twijfelde maar kon mezelf daar echt zien rondlopen.

“Teruggeven aan de community vind ik belangrijk. Als ik zie dat mensen genieten of geïnspireerd raken, voel ik echte voldoening”

> wat heb je meegenomen van de opleiding?

De opleiding heeft me als persoon veranderd. Ik kwam binnen als een angstig meisje. Ik was onzeker. We kregen stijlen zoals modern en ballet, heel anders dan mijn hiphop achtergrond. Ik voelde me soms alleen, ook omdat er niet veel mensen waren die op mij leken of hetzelfde hadden meegemaakt. Maar juist daar begon mijn groei. We kregen heel veel tools voor reflectie: waarom voel ik me zo? Waarom maak ik bepaalde keuzes? Dat proces dwong me eerlijk naar binnen te kijken. Niet om mezelf kleiner te maken, maar om mezelf beter te begrijpen. Het gaf me ruimte om uit mijn schulp te kruipen en mijn kwetsbaarheid te omarmen. Ze openden een wereld in mij die ik zelf niet zag. Ik ging weg met een sterk bewustzijn van wie ik ben en wat ik daarmee kan. Ik heb kracht gevonden in mijn kwetsbaarheid, dat is het mooiste wat ik eruit heb gehaald.

> wanneer denk je na een werkdag: hier doe ik het voor?

Het belangrijkste is dat jongeren zich veilig, gezien en geliefd voelen. Als leerlingen weten dat ze bij mij veilig zijn om te praten en zichzelf te zijn, dan neem ik dat mee naar huis. Dans is voor mij meer dan pasjes aanleren. Elke stijl draagt een geschiedenis, een cultuur en een identiteit met zich mee. Ik vind het belangrijk dat leerlingen begrijpen wat ze doen en waar het vandaan komt. Als je die context kent, beweeg je anders. Dan dans je niet alleen met je lichaam, maar met betekenis. Zo houden we een stijl levend en geven we haar met respect door. Teruggeven aan de community is belangrijk voor mij. Als ik zie dat mensen genieten of geïnspireerd raken, dan voel ik echte voldoening.

“Dat duwtje in de rug is zó waardevol. Daar werd een zaadje geplant: dit wil ik ook doorgeven.”

> wat betekenen jouw lessen voor je leerlingen?

Mijn leerlingen maken het hele proces mee: van concept en uitwerking tot kostuums, budget en planning. Ik neem ze mee in het volledige plaatje. En ik vorm ze een beetje tot duizendpoten. Zoals ikzelf ben. Omdat organiseren, plannen, lesgeven en dansen in mijn leven met elkaar verweven zijn. Ik leer ze niet alleen danspassen, maar ook verantwoordelijkheid. Dat ze meer kunnen dan ze denken. En dat samenwerken krachtiger is dan alles alleen willen doen.

Ik ben een rolmodel voor ze. Ik heb zelf ook rolmodellen gehad in sport en dans; dat heeft mij gevormd. Mijn gymdocent steunde mij enorm toen ik voor een vijf kilometer race trainde. Op de dag zelf had ik het die laatste kilometer echt zwaar: een steek in mijn zij, benen verzuurd. Ik wilde opgeven. Toen zag ik hem bij de finish. Hij riep: “Kom op Jessica, je kan het!” En ineens had ik energie voor tien en vloog ik naar de finish. Dat moment is me altijd bijgebleven. Het vertrouwen dat iemand in je uitspreekt. Dat duwtje in de rug is zó waardevol. Daar werd een zaadje geplant: dit wil ik ook doorgeven.

> ben je meer docent of maker?

Kunstzinnig. Als ik kan kiezen tussen eerst een uur uitleg, of gewoon spelen en ervaren, dan kies ik spelen. Onderzoeken, exploreren, zelf ervaren. Maar didactiek is wel super waardevol. Ik ben blij dat ik die tools heb voor pedagogisch handelen, structuur creëren en doelen stellen op korte en lange termijn. Zo kan ik een speelse les geven, mét kwaliteit en structuur, zonder dat de leerlingen doorhebben dat ze met iets serieus bezig zijn.

“Je hoeft niet alles nu al te weten. Kies een plek waar je hart opengaat en je veilig mag groeien, ook als je nog zoekende bent. Laat je niet tegenhouden door onzekerheid. Deze reis is van jou.”

> wat zou jij zeggen tegen iemand die nu twijfelt?

Ik was daar ook. Onzeker en zoekend. Mensen zeggen vaak: “Bij twijfel niet doen.” Maar niet elke twijfel betekent hetzelfde. Soms voelt iets niet goed en dan mag je daar naar luisteren. Soms is het spannend omdat je uit je comfortzone stapt. Dat verschil vraagt om eerlijk onderzoek. Mijn advies is om eerst te onderzoeken waar je twijfel vandaan komt. Loop een dag mee. Praat met studenten en docenten. Kijk hoe het voelt om daar te zijn. Niet om meteen een definitieve keuze te maken, maar om te voelen of het iets in je wakkermaakt. Er zijn ook alumnidagen. Ik heb daar zelf gestaan en mijn verhaal gedeeld met jongeren en ouders. Zulke momenten helpen om een realistischer beeld te krijgen van wat deze opleiding kan betekenen. Kies uiteindelijk een plek waar je je veilig voelt om te groeien. Waar je hart opengaat en je jezelf mag zijn, ook als je nog niet alles kunt. En als je ontdekt dat het toch niet bij je past, dan heb je helderheid gekregen. En helderheid is ook waardevol.