Michelle Thielman
werk: docent en maker Jeugdtheaterschool Drazans Curaçao
motivatie in één zin:
'Mijn doel is om Curaçaose jongeren zelfvertrouwen te geven om zichzelf te laten zien’
> kun je iets over jezelf vertellen?
Ik ben een creatieve duizendpoot. Ik werk als theaterdocent, maker, educator en actrice. Voor mijn theaterstudie verhuisde ik van Curaçao naar Nederland, een uitdagende stap die me veel heeft geleerd. Na mijn opleiding keerde ik terug naar het eiland om mijn passie en kennis van theater door te geven.
> heb je getwijfeld om een creatieve opleiding te doen?
Hier op het eiland verwachten mensen dat je iets praktisch kiest, iets wat goed verdient. Een theaterstudie wordt niet als een mogelijkheid gezien. Mijn vader dacht dat ik arts of advocaat zou worden. Mijn moeder zag wel dat ik iets anders in me had. Zij zei: je wilde toch altijd artiest worden en het theater in? Dus waarom doe je dat niet?
> welke drempels kwam je tegen?
Het leek simpel. Auditie doen en je droom najagen. Maar er waren zoveel drempels. Als je op Curaçao woont, kun je niet even naar een open dag om te ervaren of de opleiding iets voor jou is. Je maakt een keuze op basis van een website. Iedere auditie was op een ander moment, alles moest ik zelf regelen. De vluchten, het geld om over te vliegen, een plek om te verblijven. Ik was pas 17, alleen in een koud land dat ik amper kende. Er waren ook praktische dingen waar ik tegenaan liep, zoals reizen met een openbaar vervoersysteem dat ik niet kende. Of de Nederlandse taal die niet mijn eigen taal is. In die spannende tijd voelde ik me vaak alleen.
> hoe heb je de opleiding ervaren
Heel eerlijk: de opleiding vond ik soms best moeilijk. Theater op Curaçao is anders dan in Nederland. Thuis speelden we vaak realistischer en directer, dat was wat ik kende. In Nederland kreeg ik feedback en opdrachten die ik niet altijd begreep. Niet alleen door de taal, maar ook door cultuurverschillen. De manier waarop ik had geleerd om theater te maken, werd daar niet altijd herkend. Soms voelde het alsof ik opnieuw moest leren wat “goed” spelen was. Dat was verwarrend. Ik was ook de enige persoon van kleur en van zo ver. Ik kreeg veel commentaar op mijn uiterlijk. Soms voelde ik me anders of niet helemaal begrepen. Toch heeft dat me ook sterker gemaakt. Juist mijn achtergrond, mijn cultuur en mijn manier van spelen zijn uiteindelijk mijn kracht geworden. De opleiding was ook een plek waar juist heel veel kon. Er was ruimte om te experimenteren en nieuwe dingen uit te proberen. Ik ontdekte steeds meer mijn eigen stijl als maker.
> wat is je mooiste herinnering aan de opleiding?
Dat zijn er heel veel. Maar de mooiste is die keer dat we naar Norg gingen. Twee weken kamperen met de klas om op locatie theater te maken. Dat was ook met studenten van andere kunstopleidingen. Heel leuk om andere mensen te ontmoeten en creatieve ideeën uit te wisselen. En dat twee weken lang. Fantastisch!
> wat had je van tevoren wel willen weten?
Hoe ‘gek’ de opleiding is. Je denkt, ik ga naar een normale school. Maar we moesten bijvoorbeeld mensen achtervolgen in de stad om een personage op te bouwen. Of in je meest gênante kostuum naar school komen. Misschien is het maar goed dat ik het niet van tevoren wist.
> hoe ziet jouw werk er nu uit?
Mijn werk is breed en divers. Ik ben theatermaker en docent op de theaterschool en op scholen in verschillende wijken. Daar geef ik les en maak ik Papiamentstalige voorstellingen. Daarnaast ondersteun ik bij grote educatieprojecten en zorg ik dat jongeren überhaupt kunnen deelnemen, bijvoorbeeld door ze te halen en brengen. Jaarlijks begeleid ik jongeren in hun stap naar een theater- of filmopleiding. Dat doe ik graag, omdat ik hun pad herken vanuit mijn eigen ervaring. Ik ben ook actrice in voorstellingen en theaterdocent op de pabo hier. En ik word regelmatig gevraagd voor freelance werk, zoals jureren of presenteren.
> wat geef je leerlingen mee?
In mijn lessen wil ik spelers vooral laten ontdekken wie ze zijn. Ik help ze om zelfvertrouwen op te bouwen, hun persoonlijkheid te laten zien en zich uit te spreken. En ik laat ze veel feedback geven, want dat is iets wat wij niet zo goed kunnen hier op het eiland. Dat je dingen durft te bevragen en nee durft te zeggen. Het schoolsysteem hier is anders. Je stelt geen vragen aan je docent, je doet het gewoon. Ik stimuleer hun creativiteit en moedig ik hen aan om te gaan staan voor wie ze zijn.
> zie je jezelf als meer dan alleen docent?
Ik zie mezelf als docent en maker, maar ook als vriendin, actrice, rolmodel, opvoeder, begeleider, luisterend oor en ben soms zelfs taxichauffeur.
> wat drijft jou?
Op mijn middelbare school was theaterles niet heel belangrijk. Dat heb ik echt gemist en dat gat probeer ik voor kinderen en jongeren van nu te vullen. Het auditieproces voor de opleiding was voor mij niet fijn. Mijn doel is om Curaçaose jongeren zelfvertrouwen te geven om zichzelf te laten zien. Zowel hier op het eiland als bij audities in Nederland. Ik moedig hen aan om hun eigen verhalen te vertellen en daarvoor te gaan staan.
> waar krijg je het meeste energie van?
Stoute of schuwe kinderen die in je theaterles tot leven komen. Kinderen die het moeilijk hebben thuis of gepest worden en opbloeien. De knuffels die ik van ze krijg. Als je ze een tijdje in de les hebt, zie je dat ze groeien en blij worden. Daar doe ik het voor. Elke dag. En als een van de jongeren auditie kan doen en doorstroomt is dat helemaal bijzonder.
> wat betekent jouw werk voor leerlingen of studenten?
Voor veel kinderen zijn de lessen een safe haven waar ze gezien en gehoord worden. Een plek waar ze vrij mogen zijn en zich mogen uiten. Er is veel onrust in de wereld, Venezuela is hier om de hoek. Mensen hebben geldproblemen. Bijna iedereen maakt zich wel zorgen over morgen. De theaterles is een veilige wereld waar de buitenwereld even weg is. Voor sommigen zijn de lessen een stimulans, omdat ze creatief zijn en hierdoor ontdekken welke kant ze daarmee op kunnen.
> wat wil jij het liefste doorgeven aan toekomstige kunstvakdocent?
Heb vertrouwen dat je het kan. Doe het! Ga voor je droom, ook al is het niet altijd makkelijk, maar geniet van elke stap van je proces. Ook al lijkt het raar en moeilijk en veel. Aan het einde van de dag is het de moeite waard.